میدونم که هست. همیشه بوده. همیشه کنار من بود. همیشه کنار من هست.

ولی من نیستم. من، من نیستم! منی دیگر شده ام. منی که حتی خودش را هم

نمی شناسد. منی زندانی من. منی در بند وجود خویش. منی ناتوان از رهایی.

وقتی دیدم آسمان محو نگاه من است، شرمگین شدم. وقتی فهمیدم صدای رود

آواز درون من است، از خود رنجیدم. نه به خاطر اشتباهاتم! به خاطر گم کردن راه.

به خاطر ناتوانی ام از شناخت موجود درونی ام. به خاطر به کار نبستن دانش محدودم.

به خاطر رنجاندن اطرافیانم. به خاطر صبور نبودنم. به خاطر بد بودنم.

تو رانمی شناسم ای بی نهایت. منی که با خود غریبه ام چگونه تو را بشناسم؟

خودت را به من بنما. اینجا، در قلبم خانه توست. اکنون خالیست جایت اینجا.

بیا، بیا که به تو محتاجم. تا آخر، تا بی نهایت.

مرا دریاب ای مهربانترین مهربانان.