امشب باز امده ام تا بار دیگر برای خودم بنویسم....

و اما اینبار نه برای انکه دلم ارام شود

و نه برای حقانیت حرفهای فبلی ام ...

می دانم که دیگر این حرفها حتی نوش داروی بعد از مرگ سهراب هم نیست

حرفهایی که شاید انهایی که می خوانند

با خود نجوا کنند که دیوانه ای می نویسد

و تو نیز شاید هیچگاه نیایی که بخوانی ...

اما خواستم اخرین حرفهایم را در این کلبه فقیرانه ام به یاد بود تاریخی بگذارم!

کلبه ای که امدن و ماندنم و رفتنم را می داند

اری ای همیشه زیبا صحبت از عشق زمینی ها نبود !

و تو انقدر حریم نگاهت رویایی بود که برای من در نهایت بزرگی ها بودی

بدان که اشیان تنهایی که در ان پا گذاشتی در لابه لای گرد خاک این دنیا

حریمی بود که با تمام وجودم دوستش داشتم

و تو همیشه در اسمان رویاهایت منتظر شقایقی بودی که قرار بود روزی بیاید

و امروز می خواهم اعترافی برایت بکنم

که من شکست خورده این میدان هستم و خواهم بود !!

چراکه هیچوقت چگونه حرف زدن با شما ر ا نفهمید م

و اگر رفتم ..دلیل دوست نداشتنم نبود

بلکه نمی خواستم که اگر روزی رفتم .....یادگاری که از من باقی می ماند

اینگونه تلخ و. ...سیاه نقاشی شود

صحبت از گلایه ها نمی کنم

و تو نیز اگر گلایه ای داشتی فراموش کن

همانگونه که همه خاطراتی که داشتی به دست باد سپردی

تا نماند

این حرف اخر م را هم بگذار بگویم

حتی اگر بگوییی صد ها بار شنیده ام !

خودم را همیشه مدیون مهربانیت می دانم

و هیچگاه دلم نمی خواست سهم من از تو خشم روز اخرین باشد

اما دیگر چه می شود کرد !؟

هر کسی تقدیر و عاقبتی دارد

و سهم من ا ز دنیای تو همین بوده است

و بس !

اگر روزی....روزگاری دلت گرفت

اگرکه هیچگاه مرا نمی یابی

اما

مرا ببخش